Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Think alternatively: Αν υπήρχε ένας τρόπος...



  • ...να γύριζα τον χρόνο πίσω για να συγχωρέσω και να συγχωρεθώ στα παθήματα και τα παιχνίδια που παίζει το μυαλό σε εμάς τους ανθρώπους
  • ...να γινόμουν καλύτερος, εξυπνότερος και πιο όμορφος άνθρωπος από αυτόν που οι καταστάσεις της ζωής με έκαναν
  • ...να μπορούσα να πω περισσότερα "ευχαριστώ" από όσα είπα και να χαμογελάσω περισσότερες φορές από αυτές τις λίγες που το έκανα
  • ...να πω στους γονείς και στην αδερφή μου ότι ήταν τα πάντα για εμένα χωρίς να φοβάμαι μέχρι και εκείνους ότι θα το εκμεταλλευτούν όπως τόσοι άλλοι
  • ...να νικήσω μια για πάντα την μοναξιά. Αυτή την μοναξιά που με πνίγει σαν θηλιά σφιγμένη γύρω από τον λαιμό και την λύνω τόσο όσο για να πάρω μια ανάσα
  • ...να γυρίσω όλους τους ανθρώπους που έδιωξα πίσω για να τους πω "Σ'αγαπώ"
  • ...να μην φοβάμαι τι μου ξημερώνει
  • ...να καταπολεμούσα την ασθένεια. Αυτή την ασθένεια που αργά ή γρήγορα θα με πάρει στο διάβα της είτε το θέλω είτε όχι
  • ...να μπορούσα να γυρίσω όλο τον κόσμο και να δω όσα περισσότερα πρόσωπα γίνεται
  • ...να έβλεπα για μια στιγμή το πρόσωπό της, να χάιδευα το χέρι της και να ήξερα πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να κλείσω για πάντα τα μάτια μου
  • ...να κερδίσω εκείνη την γυναίκα ξανά. Να μην επέτρεπα ποτέ τίποτα και κανέναν να μου την πάρει μακριά μιας που ήξερα τι ήταν εκείνη για εμένα
  • ...να μπορούσα να γινόμουν ξανά παιδί, να φάω, να κλάψω ή να ερωτευτώ για πρώτη φορά.
Ας υπήρχε ένας τρόπος να γυρίσω την ζωή μου πίσω, τώρα, αυτή τη στιγμή που ξέρω ότι λίγη ώρα μου απέμεινε. Θα έδινα τα πάντα να την ξαναζήσω από την αρχή, να γίνω λίγο περισσότερο ευτυχισμένος και ας ήταν η συμφωνία να μην φυτρώσουν ποτέ ξανά τα πυκνά γοητευτικά μαλλιά που είχα κάποτε. Ας υπήρχε ένας μοναδικός τρόπος να ζήσω όλη μου την ζωή πλάι σου και εγώ θα έβρισκα τον δρόμο να κάνω πραγματικότητα και τα υπόλοιπα...

(τα κείμενα "Think alternatively" αποτελούν κείμενα μη δημοσιευμένα τα οποία είναι φανταστικού χαρακτήρα και οποιαδήποτε ταύτιση με την πραγματικότητα, είναι εντελώς συμπτωματική)


Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Μέχρι το τέλος -- παράκληση από αναγνώστη

Editorial

Ξύπνησε! Επιτέλους αυτό που είχα αφυπνίσει άθελά μου και με γέμισε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, ξύπνησε μετά από τρεις σχεδόν μήνες απόλυτου ύπνου. "Θέλω να γράψω, θέλω να γράψω ...". Τι να πρωτοέγραφα όμως που τρεις μήνες κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ έβρισκα το θέμα μου, το άρχιζα και το ανέβαλα για την επόμενη μέρα; Θα τον πάρω τηλέφωνο! Χτυπάει ... <<Καλέ μου τι κάνεις;>>. <<Καλά είμαι, εσύ;>>. <<Καλά είμαι και εγώ. Θέλω να γράψω, βρες μου ένα θέμα>>. <<Θέλω να μου γράψεις κάτι ερωτικό και αγαπησιάρικο>>. <<Έχω γράψει πολλά τέτοια όμως!>>. <<Θέλω να μου πεις για εκείνους τους έρωτες που μας κρατάνε πίσω, που νιώθεις ενοχές ακόμα και γι'αυτά που δεν έκανες. Σου στέλνω και ένα ιδανικό τραγούδι που είμαι σίγουρος ότι θα σε εμπνεύσει>>.

Έχω αφιερώσει πολλά κείμενα σε αυτόν τον βάρβαρο έρωτα. Έχω προσπαθήσει να τον εξηγήσω με όσες περισσότερες λέξεις γίνεται. Και αυτόν και την φιλενάδα του την αιώνια αγάπη. Έχω πει και ξαναπεί πως σε κάθε χωρισμό, νιώθεις μια συναισθηματική σταύρωση, ένα μαρτύριο που δυστυχώς δεν ξέρεις πόση θα είναι η διάρκειά του. Σε συντροφεύει ένας ακατάπαυστος δυνατός χτύπος της καρδιάς αργά και σταθερά λες και θα σε εγκαταλείψει ακόμα και αυτή. Προσδοκάς για την ημέρα που θα σταματήσει όλο αυτό το μεγάλο ΓΙΑΤΙ να βουίζει στα αυτιά σου και στο στόμα σου, θα σταματήσεις να σταυρώνεις τον εαυτό σου και να του ρίχνεις ευθύνες που έφυγε. Θα σταματήσεις να έχεις ενοχές που δεν προλάβες να δώσεις όσα είχες ακόμα να δώσεις...

Πόσο ριψοκίνδυνο σε κάνει ο πόνος της αγάπης; Ακόμα και να πέθαινες δεν θα σε ένοιαζε όσο και αν νιώθεις ευγνώμων γι'αυτό που έζησες και μεταξύ μας, θα ξαναζούσες! Ήταν ένα χέρι που σε ταξίδεψε σε άλλον κόσμο, σου έδειξε ό,τι είχε και δεν είχε και ξαφνικά σε προσγείωσε στην πραγματικότητα. Και εσύ την αγάπησες! Την αγάπησες σφόδρα κακομοίρη μου. Σκούπισες τα κλαμένα μάτια της και φίλησες το χέρι της που έτρεμε και όλα αυτά με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη και τον διαρκές πόνο που όσα χρόνια και να περάσουν αντί να σβήσει ή να καταλαγιάσει, δυναμώνει βουβά και σου τρώει τα σωθικά. Νιώθεις ότι σε λιώνει μέσα σου και ακόμα και αυτό, σου είναι τόσο πολύτιμο που θες να το κρατήσεις δικό σου και να μην το μοιραστείς με κανέναν. Σου πιέζει το στομάχι, σου στραγγίζει την καρδιά και κάπου εκεί αντί να ξεστομίσεις κάτι εγωιστικό λόγω του πόνου που νιώθεις, εσύ σκέφτεσαι τις ενοχές και τις Ερινύες που σε κυνηγούν γι'αυτά που δεν πρόλαβες να δώσεις. Οπότε καταδικάζεσαι εις διπλούν. Νιώθεις προδομένος από τον ίδιο σου τον εαυτό που δεν έγινες η γυάλα της για να την προστατέψεις σε κάθε τι κακό που μπορεί να την κυνηγά. Νιώθεις ότι είναι ο σκοπός σου, γι'αυτό ήρθες στον κόσμο αυτόν, για να αγαπηθείς αλλά και να αγαπήσεις με πράξεις, όχι με λόγια! Να γίνεις η ασπίδα που δεν θα της δημιουργήσει την παραμικρή γρατζουνιά. Να είσαι αυτό το στήριγμά της που κάθε φορά που θα σου χτυπάει την πόρτα, θα την ανοίγεις περιχαρής για να μην νιώσει μόνη και ότι δεν αγαπιέται από κανέναν.

<<... αυτούς που φεύγουνε νωρίς, ποτέ δεν τους ξεχνάμε...>>. Ε ναι! Γιατί αποφάσισε μόνη της να φύγει. Δεν σε ρώτησε, δεν στο συζήτησε, δεν σου έδωσε κάποια φθηνή δικαιολογία τουλάχιστον να την θυμάσαι και να πατάς εκεί επάνω για να ξεφύγεις από την σκιά της. Σε αφήνει να μην ξεχάσεις. Σαν να σου υπόσχεται πως εσείς οι δύο θα τα ξαναπείτε. Σε πέντε, δέκα χρόνια! Τότε που δεν θα μπορείτε να κάνετε τίποτα για να ολοκληρώσετε αυτό που είχατε αρχίσει. Τότε που πιθανώς να σας ακολουθούν ακόμα δύο άνθρωποι στις ζωές σας. Τότε που θα έχετε μπει σε έναν λάκκο πιο βαθύ και θα παλεύετε με τα δαιμόνια που σας άφησε μέσα σας. Τότε που ... <<Διάολε! Επιθύμησα τόσο την μυρωδιά σου και το βλέμμα σου...γιατί με βασανίζεις Θεέ μου;>>

Δεν θα σου απαλύνω τον πόνο, δεν θα σου χαϊδέψω τα αυτιά. Δεν ξέρω αν ποτέ θα σταματήσει το μαρτύριο της. Μακάρι! Μακάρι να γίνει χθες! Η ζωή σου συνεχίζεται όμως και δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να καταπιάνεσαι με πολλά για να μην σκέφτεσαι. Για να μην τιμωρείσαι. Και να ξέρεις πως πολλές φορές συζητώντας τα προβλήματα του απέναντι, ξελαφρώνουν και οι δύο από οτιδήποτε τους θεριεύει. <<Μέχρι το τέλος η ψυχή και όμως πηγαίνει και πιο κει ...>>

(*αφιερωμένο σε αυτόν που το ζήτησε)


(το άρθρο "Μέχρι το τέλος -- παράκληση από αναγνώστη) δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2017 από το AridaiaNews.gr)

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Think alternatively: Ποινή φυλάκισης

Έτρεχα αλαφιασμένη χωρίς να γνωρίζω από την ταραχή μου ο δρόμος που ακολουθούσα που θα οδηγούσε. Το μόνο που ήθελα ήταν να αποκολληθεί το σώμα μου από αυτόν τον κόσμο. Από τον κόσμο που δυστυχώς σηκώνει και εσένα στα χέρια του. Σταμάτησα σε μια γωνία και γύρισα να δω ποιος με ακολουθεί, από ποιον έτρεχα. Δεν ήταν κανείς. Γύρω μου κόσμος άγνωστος, φώτα παντού και όλα αυτά τρεμόπαιζαν στο μυαλό μου προκαλώντας τα δάκρυα μου να κυλήσουν. Δεν ήξερα γιατί έκλαιγα. Έκλαιγα γιατί σε πλήγωσα; Έκλαιγα γιατί με τιμώρησα; Έκλαιγα γιατί δεν θα σε ξαναδώ; Λίγο παραπέρα ήταν ένα παγκάκι. Η κολόνα πιο δίπλα το έλουζε με φως και εκείνο άνοιξε τα χέρια του για να με αγκαλιάσει. Ξάπλωσα κουλουριασμένη επάνω του και έφερα στην σκέψη μου την πρώτη φορά που σε είδα. Εκείνη την τόσο απρόσμενη γνωριμία μας. Χαμογέλασα και άφησα τις σκέψεις μου να χορέψουν ένα βαλς, σαν αυτό που χορέψαμε το βράδυ του χωρισμού μας.

Έπεσα στην αγκαλιά σου κατά λάθος και σε έσφιξα τόσο δυνατά, μη μπορώντας να ανακτήσω τις δυνάμεις μου και να σηκωθώ στα πόδια μου. Το σώμα μου κούμπωσε επάνω στο δικό σου, νιώθοντας το σαν να βρήκε τον χαμένο μαγνήτη του. Το μυαλό μου διέταξε να απομακρυνθεί αλλά εκείνο δεν υπάκουε σε καμία άλλη εντολή εκτός από αυτήν της καρδιάς. <<Ο λόγος που σε φώναξα εδώ ήταν για να σου πω ότι δεν μπορώ να σε βλέπω άλλο πια. Και καταλαβαίνεις τι εννοώ... Ξέρω πως δεν έτυχε καμία από τις φορές που βρέθηκες μπροστά μου, όσο και αν ήθελες να με πείσεις για το αντίθετο. Είμαι παντρεμένη, έχω τρία παιδάκια και έναν άντρα που μας αγαπά και μας προσέχει όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Πέρασαν 15 χρόνια από τότε που με ένα βαλς αποφάσισες ότι έπρεπε να με βάλεις στην άκρη της ζωής σου. Δέξου το και προχώρησε. Εντάξει, κάναμε και οι δύο λάθη όταν ήμασταν νέοι. Λάθη τρομερά που κόστισαν στον έναν το χέρι του άλλου. Και; Ξέρεις γιατί; Θα σου πω εγώ. Γιατί ο εγωισμός των νιάτων μας ήταν πολύ πιο πάνω από την αγάπη που μας ένωνε. Με χώρισες, με πόνεσες, γύρισες πίσω να με διεκδικήσεις ξανά, σε πόνεσα εγώ, γύρισα εγώ να σε διεκδικήσω ξανά, με πόνεσες εσύ και πάει λέγοντας! Αυτό γινόταν... Και πέρασαν τα χρόνια. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Χρόνια που αν τα καλοσκεφτείς θα δεις ότι θα μπορούσαμε να έχουμε γιο 15 χρονών και θα ήταν δικός ΜΑΣ. Και τώρα είμαστε καταδικασμένοι και οι δύο να πορευόμαστε ο ένας με το μαράζι του άλλου. Να είναι οι καρδιές μας διαχωρισμένες στα δύο μέρη επειδή κανένας από τους δύο ανεγκέφαλους ενήλικες δεν μπόρεσε να σταματήσει τον εγωισμό του. Σ'αγαπώ. Σ'αγαπώ ακόμα. Όχι ανθρώπινα, ούτε φιλικά. Σ'αγαπώ, όπως τότε, παράφορα και πολύ και δεν με αφορά τόσο το γεγονός του να σε πείσω όσο το να μάθεις πως πάντα θα σε αγαπώ. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εφόσον δεν σε ξέχασα 15 χρόνια τώρα, θα με κάνει να σε ξεχάσω στο μέλλον; Και δεν είναι ότι δεν μπορώ, είναι ότι δεν θέλω. Ζεις μέσα μου κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό. Αλλά τελικά κατάλαβα πως είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε έτσι. Εσύ με εμένα μέσα σου και εγώ με εσένα μέσα μου. Δεν θα μπορέσει κανείς από τους δυο μας να γευτεί την απόλυτη ευτυχία της παρέας του άλλου. Μου πήρε πολύ χρόνο να τα σκεφτώ και να τα καταλάβω όλα αυτά αλλά όσο πιο σύντομα τα αποδεχτείς τόσο πιο εύκολα θα συνεχίσεις να ζεις. Χώνεψέ τα και μην έρχεσαι μπροστά μου, δεν θα κερδίσεις τίποτα. Εγώ ζω μέσα σου και εσύ ζεις μέσα μου και αυτό θα είναι πάντα το δικό μας μυστικό. Όταν η στεναχώρια μου χτυπά την πόρτα, της ανοίγω και τρέχω κοντά σου, όπως παλιά, θυμάσαι; Μέχρι που όταν σταμάτησες να μου ανοίγεις ή να ανοίγεις και να κλείνεις ξανά την πόρτα στα μούτρα μου, εγώ συνέχισα να έρχομαι νοητά. Ήσουν και είσαι το στήριγμά μου. Σε παρακαλώ όμως. Μην με τιμωρείς άλλο. Δεν έχω δυνάμεις πια... >>

Σου έδωσα ένα φιλί στο μάγουλο, σκούπισα τα κλαμένα σου μάτια και γύρισα την πλάτη μου. Έφυγα νευρικά για να μην καταλάβεις ότι είχα μετανιώσει στο επόμενο δευτερόλεπτο τα όσα είπα. Ξεκίνησα να τρέχω μη γνωρίζοντας που πάω. Ξημέρωσε πια. Τέτοια ώρα ξυπνάω να ετοιμάσω πρωινό, να τους φιλήσω όλους και να απομονωθώ για να τρέξει η σκέψη μου κοντά σου. Να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι είμαι καταδικασμένη να πληρώνω το τίμημα του έρωτα μας μέχρι να κλείσω μια και καλή τα μάτια μου. Και μετά, εκεί που θα σε συναντήσω, θα σε πιάσω από το χέρι για να ζήσουμε αιώνια ξαπλωμένοι σε μια αιώρα όσα δεν ζήσαμε στην ζωή που μας χαρίστηκε...



(τα κείμενα "Think alternatively" αποτελούν κείμενα μη δημοσιευμένα τα οποία είναι φανταστικού χαρακτήρα και οποιαδήποτε ταύτιση με την πραγματικότητα, είναι εντελώς συμπτωματική) 

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Που σταματάει η ευγένεια μιας δυναμικής προσωπικότητας;



Πως εκλαμβάνει ο καθένας μας μια δυναμική προσωπικότητα; Πως την αντιμετωπίζει; Τι είναι η δυναμική προσωπικότητα και ποια τα οφέλη της; Χρειάζεται κανείς να είναι σε έναν βαθμό δυναμικός ή το "τσάι και συμπάθεια" κερδίζει πάντα; Όλα αυτά τα ερωτήματα έλυνα τις μέρες που μας πέρασαν μέχρι που η γνώμη μου γι'αυτή την κατηγορία ολοκληρώθηκε. Δυναμική προσωπικότητα για εμένα, είναι ο άνθρωπος που επειδή ακριβώς έχει καλοσύνη και φιλοτιμία μέσα του, αν του πατήσεις τον κάλο, θα δεις την άλλη πλευρά του εαυτού του που σίγουρα είναι εντελώς διαφορετική αυτής που γνώρισες. Δεν είναι κακία, μήτε παραφροσύνη. Είναι κούραση του να δέχεται με εγκράτεια και σύνεση το μακρύ και το κοντό του καθενός. Είναι αντίδραση που δεν αρέσει ούτε στον ίδιο που αντιδράει αλλά την δείχνει γιατί ακριβώς δεν υπάρχει υπομονή να καρτερεί για την μελλοντική του δικαίωση.

Καταρχάς, ο κόσμος δύσκολα δέχεται ό,τι είναι διαφορετικό από εκείνον. Ό,τι ξεχωρίζει είτε καλό είτε κακό, δεν είναι άμεσα αποδεκτό από το περισσότερο ποσοστό του κόσμου. Παρόλα αυτά, υπάρχει δε και το ποσοστό εκείνων που μπορούν να καταλάβουν προς τι η αντίδραση ενός ατόμου τέτοιου. Ίσως να διαφωνούν, ίσως τελικά το λακονίζειν εστί φιλοσοφείν αλλά επειδή το λακονίζειν κούρασε όταν το χρησιμοποιούσε για πολλά συναπτά έτη, τώρα ο βούρδουλας είναι το μόνο μέσον επικοινωνίας. Για τον λεκτικό βούρδουλα μιλάμε πάντα. Σίγουρα λοιπόν, γίνεσαι δυναμική προσωπικότητα και δεν γεννιέσαι με αυτό το χάρισμα/κατάρα. Ο κόσμος μπερδεύει τις έννοιες και στα μάτια τους είσαι ο αγενής, ο νταλικιέρης, ο εγωιστής, ο, ο, ο... Και όλα αυτά γιατί; Επειδή δεν σηκώνεις πολλά πολλά, δεν κλαψουρίζεις, δεν ρίχνεις πισώπλατες μαχαιριές, δεν γουστάρεις εύκολα όποιον και όποιον, δεν προσποιείσαι, δεν δέχεσαι ότι δεν ταιριάζει με το κεφάλι σου, δεν φοβάσαι, δεν θέλεις τα εύσημα και τα χειροκροτήματα κανενός, δεν τα ζητάς και δεν τα έχεις ανάγκη στην τελική. Είσαι αυτός που είσαι, τα'χεις καλά με τον εαυτό σου και βαδίζεις μόνος με την δική σου φιλοσοφία. Δεν εννοώ σε καμία περίπτωση πως οι απέναντι άλλων προσωπικοτήτων έχουν ανάγκη όλων αυτών των χαρακτηριστικών που προανέφερα. Σίγουρα όμως μια δυναμική προσωπικότητα, δεν έχει ανάγκη τίποτα από όλα αυτά.

Τα οφέλη μιας τέτοιας προσωπικότητας προφανώς και θα είναι διαφορετικά για τον κάθε άνθρωπο. Άλλος πιστεύει ότι δεν έχει οφέλη αυτό καθώς αναλώνεσαι σε καταστάσεις που ακριβώς επειδή δεν τις θες, ασχολείσαι μαζί τους και τις υπεραναλύεις. Άλλος πιστεύει πως το μόνο όφελος μιας τέτοιας προσωπικότητας είναι το να είσαι σε ένα διαρκές λεκτικό δούναι και λαβείν μέχρι να βρεις το δίκιο που σου αναλογεί. Το δικό μου πιστεύω είναι πως το όφελος γι'αυτούς τους ανθρώπους είναι να περάσουν στα μυαλά του περίγυρου που τον πνίγει πως "εσύ έχεις δικαίωμα σεβασμού και εκτίμησης, εμένα γιατί μου το αφαιρείς;". Δεν είναι μαγκιά, δεν είναι εξιλέωση, είναι καθαρή αντίδραση για κάθε δράση που δέχεται το άτομο αυτό. Όλοι οι άνθρωποι αποζητούμε τον σεβασμό που μας ανήκει. Τον σεβασμό τον κερδίζουμε όμως, δεν τον απαιτούμε. Εφόσον δεν με σέβεσαι λοιπόν, για ποιον λόγο απαιτείς το να σε σεβαστώ; Από εκεί ξεκινάει το σκεπτικό των ατόμων αυτών. Θεωρώ πως η βάση όλων αυτών των αντιδράσεων είναι σίγουρα η καταπατημένη καλοσύνη τους που είτε την εκμεταλλεύτηκαν είτε δεν την σεβάστηκαν. Δεν τους θεωρώ κακούς ανθρώπους, όχι γιατί ανήκω στην ομάδα τους (καθώς τυγχάνει να συναναστρέφομαι με αρκετούς της ίδιας κατηγορίας), αλλά γιατί μπορώ κατά κάποιον τρόπο να αναγνωρίσω τον λόγο όλων αυτών των αντιδράσεων που προκαλούν καθώς και που εξωτερικεύουν.

Θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που χαρακτήρισα "τσάι και συμπάθεια" λόγω της καρτερικότητας τους που αντιμετωπίζει τις καταστάσεις που τους έρχονται. Ειλικρινά, πολλοί από εμάς σας θαυμάζουμε που η εγκράτεια και η σύνεση του λόγου σας είναι περισσότερη του θυμού και των νεύρων σας. Είστε το άκρον άωτον το δικό μας και όπως λέει και ο λαουτζίκος, τα ετερώνυμα έλκονται και επιβεβαιώνω. Σαφώς και η υπομονή με την αδιαφορία είναι το καλύτερο από όλα στον πόλεμο κάποιων, σαφώς και το να μην παίζεις το παιχνίδι τους είναι και αυτό ένα από τα καλύτερα μα εδώ εμπλέκονται και θέματα χαρακτήρα. Αν είσαι ήπιων τόνων άνθρωπος περισσότερο από τους άλλους, είναι φυσικό επακόλουθο να αντιμετωπίζεις έτσι τα της ζωής <<ξεράσματα>>. Αν είσαι λίγο πιο εκρηκτικός, τότε ο εγκέφαλος σου δίνει σήματα με νεκροκεφαλές, σφυριά, απαγορευτικά κτλ κτλ όπως στα καρτούν.

Εν κατακλείδι, αξίζει να αναφερθώ στο γεγονός ότι άνθρωποι είμαστε όλοι όπως και αν έχει πλαστεί ο χαρακτήρας του καθένα λόγω των βιωμάτων του. Όλοι αξίζουμε τον σεβασμό που μας αναλογεί. Όπως είπε και ο Λέων Τολστόι <<όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς τον εαυτό του>>. Αν δεν μπορείς εσύ να αλλάξεις τον εαυτό σου, πως έχεις την απαίτηση να αλλάξει τον εαυτό του ο απέναντι; Δεν είναι δύσκολο να συναναστραφείς με μια δυναμική προσωπικότητα. Ίσως είναι πιο σκληρός ο τρόπος τους αλλά πολλές φορές το να πιάνεις την ζωή από τα μαλλιά είναι καλύτερο από το να την φοβάσαι. Χίλιες φορές να είσαι μόνος χωρίς πολλούς ανθρώπους φανφάρες παρά με αυτούς και να πίνεις χάπια με την σέσουλα. Σκέψου το!

(το άρθρο "Που σταματάει η ευγένεια μιας δυναμικής προσωπικότητας;" δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2017 από το AridaiaNews.gr)

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Η δύναμη να λες αντίο

 Καλή Χρονιά!


Άργησα αλλά επανήλθα και φέτος για να σου ευχηθώ 2017 καλύτερες ευχές εν συγκρίσει με αυτές της περασμένης χρονιάς. Φαντάζομαι συζητάς με φίλους και γνωστούς πως σε βρήκε ο νέος χρόνος, συγκρίνεις τα περσινά με τα φετινά, άλλα καινούργια άλλα ίδια... Το moto που καθιέρωσα για φέτος είναι το <<όλοι οι άνθρωποι στη ζωή μας ήταν, είναι και θα είναι πάντα περαστικοί>>. Κανείς δεν μένει (δυστυχώς) για πάντα και με την φυγή του όλο και κάτι θα πάρει.

Είναι όπως εγκαταλείπεις εσύ το δύσκολο κομμάτι της εκάστοτε σχέσης που σε κακοποιεί συναισθηματικά, κάπως έτσι γίνεται και με εκείνους. Ξέρεις κάτι; Με στεναχωρεί αυτή η κατάσταση κάθε φορά, όσο και αν με θυμώσει στην αρχή, υπάρχει η μπούμερανγκ στιγμή που με στεναχωρεί. Γιατί να μην υπάρχουν δύο άνθρωποι (όχι περισσότεροι) που να πορευτούμε από τα γεννητάτα μας έως το θανατικό μας; Γιατί πρέπει να έρχεται κάποιος, να τρέφουμε αισθήματα γι'αυτόν και μετά να φύγει; 2017 με νέους ανθρώπους και αυτό με ενοχλεί. Είναι πολλές οι αλλαγές παιδιά, δεν προλαβαίνω να τις συνειδητοποιήσω. Μείνετε λίγο περισσότερο, στηρίξτε αυτούς που σας έχουν ανάγκη, μην βιάζεστε να κάνετε σχέσεις (ερωτικές/φιλίας) με ημερομηνία λήξεως. Πως καταντήσαμε έτσι άνθρωπέ μου;

Ξέρεις τι θυμήθηκα τις προάλλες; Όταν ήμασταν στην εφηβεία το τότε in moto που λέγαμε ο ένας στον άλλον <<και αν χάσεις αυτό το λεωφορείο, θα περάσει το επόμενο>>. Έλα μου ντε όμως που δεν είμαστε εμείς αυτοί της στάσης πλέον αλλά το ίδιο το λεωφορείο! Ξεκινάμε μια διαδρομή και είμαστε από στάση σε στάση. Άλλους παίρνουμε μαζί, άλλους αφήνουμε, κανείς πλέον δεν μένει για πολύ. Γι'αυτό σου λέω και θα στο ξαναπώ, όλοι οι άνθρωποι ήταν, είναι και θα είναι πάντα περαστικοί στη ζωή μας. Οι καλοί που πέρασαν απλά ακολούθησαν άλλο δρόμο για την ζωή τους, οι ακατάλληλοι που πέρασαν ήθελαν εξαρχής το καλό σου αρκεί να μην ήταν καλύτερο από το δικό τους καλό. Και οι μεν και οι δε σου λείπουν. Και αναρωτιέσαι; Τι γίνεται τώρα; Αυτή θα είναι η κατάσταση; Άλλος φεύγει άλλος έρχεται, σκορποχώρι όλα; Ω ναι! Έτσι θα συνεχίσει να είναι η κοινωνία. Χάθηκαν οι αξίες της εκτίμησης και της πραγματικής φιλίας και αληθινών συναισθημάτων προς τους ανθρώπους. Οι παιδικές φιλίες ψιλομένουν και ακόμα και γι'αυτό θα σου πω πως είμαι αρκετά επιφυλακτική μιας που μεγαλώνουμε και έτσι όπως κυλάνε όλα σαν ρόδα, ακόμα και αυτό δεν μπορεί να ειπωθεί με απόλυτη σιγουριά.



Όχι, όχι μην αισθάνεσαι μόνος, απλά προσπάθησε να συνειδητοποιήσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται πως η ζωή σου θα είναι αυτή. Δεν θα είσαι μόνος αλλά και δεν θα είσαι κατά 90% με τους ίδιους ανθρώπους στο πέρας των χρόνων. Έμαθα σε όλα τα πράγματα να αφήνω ένα 10% στον αέρα να αιωρείται σε περίπτωση που ξαναμφισβητήσω τον εαυτό μου. Τα πράγματα έχουν ως εξής: πάνε, έρχονται, μένουν, ξαναφεύγουν, ξαναέρχονται αλλά εγώ μένω ΕΔΩ. Είμαι εδώ και φέτος να κρατήσω συντροφιά σε εσένα και εσύ σε εμένα, να συζητήσουμε ό,τι θες, να μου προτείνεις ό,τι θες, να κρατήσεις την ανωνυμία σου αλλά παρόλα αυτά να πεις ό,τι θες να πεις και να εισακουσθείς παραέξω. Και υποσχέθηκα πως φέτος θα γράψω πολύ περισσότερο από άλλες χρονιές ... Stay Tuned!!

(το άρθρο "Η δύναμη να λες αντίο" δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2017 από το AridaiaNews.gr)

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Ευάγγελος Τσαβδάρης " Με πλοίο δίχως πόδια, ψυχή χωρίς κατάρτια" - Μια συνέντευξη βγαλμένη από την ψυχή που ξεπερνάει τα ταμπού

Editorial

Ήταν ακόμα ένα καλοκαιρινό βράδυ Σαββάτου που όλως τυχαίως απολάμβανα ένα ποτήρι παγωμένο λευκό κρασί σε διπλανή παρέα. Εκείνος καθόταν στο δίπλα τραπέζι μόνος και για μια στιγμή με κοίταξε διεξοδικά. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία. Ήξερα ποιος είναι αλλά δεν γνωριζόμασταν προσωπικά για να πάρω το θάρρος να του μιλήσω. <<Συγνώμη, είσαι η Τάνια Πίντζου που αρθρογραφείς;>>. <<Ναι, του λέω, εγώ είμαι>>. <<Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω από κοντά, σε διαβάζω>>. <<Σε ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη μου και εγώ θαυμάζω το έργο σου>>. Θεώρησα σωστό πως δεν χρειαζόταν να κάνω συστάσεις μιας που γνωρίζαμε ήδη ο ένας τον άλλον. Τον συνάντησα τυχαία αρκετές φορές ακόμα, καθώς τύχαινε να πίνουμε καφέ στο ίδιο μαγαζί, μέχρι που μου αποκάλυψε πως ήθελε να γράψω για το βιβλίο του. Δέχτηκα αμέσως. Όχι από λύπηση ούτε από υποχρέωση μα για τον λόγο του ότι ήταν κάτι διαφορετικό από αυτά που ήδη έγραφα. Οι μέρες κύλησαν και το είχα πάντα στην άκρη του μυαλού μου αλλά ο χρόνος και οι υποχρεώσεις ήταν εμπόδια για να ξεκινήσω αυτό που ήθελα να κάνω. Όταν μου το επέτρεψαν οι συνθήκες, σκέφτηκα πως ο Βαγγέλης ήταν πρώτος στη θεματογραφία μου. Επικοινώνησα σχεδόν αμέσως μαζί του τηλεφωνικώς και κανονίσαμε για την επόμενη μέρα κιόλας την συνάντησή μας. Με περίμενε στο ίδιο καφέ με τον φίλο του, στην ίδια όπως πάντα άλλωστε θέση, με χαμόγελο χαράς που αποτυπωνόταν μέχρι στα μάτια του. Μου είπε πολλά, πάρα πολλά, μου άνοιξε πολλές κρυφές πτυχές της καρδιάς του μα η αξιοπρέπεια που λέγεται ότι κουβαλώ, με έθεσε φύλακα των μυστικών του. Έκανα το τσιγάρο μου, ήπια μια γουλιά καφέ και ξεκινήσαμε:

Διάβασα ότι είχες ξεκινήσει το βιβλίο σου το 2007;

Την ποιητική μου γραφή την ξεκίνησα το 2007 και για να καταδειχθεί η αριθμογραμμή αυτής της γραφής υπάρχει η πρώτη περίοδος γραφής 2007-2010. Βέβαια, τα τότε κείμενά μου ήταν πολύ ακαδημαϊκότροπα και για την ακρίβεια, τα περισσότερα κείμενα εκείνης της περιόδου, δεν τα συμπεριέλαβα στην ποιητική μου συλλογή. Μπορεί να θεωρείται για τον μέσο άνθρωπο μια ποιητική συλλογή, στην ουσία όμως πρόκειται για μια ποιητική ανθολογία, η οποία είναι η επιλογή των καλύτερων μέχρι στιγμής 67 ποιητικών έργων από τα 210 συνολικά ποιητικά έργα που έχω γράψει σε αυτή τη δεκαετία.

Σε ποια ηλικία κατάλαβες ότι ο λόγος σου ήταν ποιητικός, γιατί σίγουρα θα ένιωθες μέσα σου πως αυτό που κάνεις είναι κάτι διαφορετικό απ'τα συνηθισμένα;

Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαιρία να το αναφέρω αυτό. Δεν το κατάλαβα σε κάποια ηλικιακή περίοδο αλλά σε κάποια χρονική καμπή μετά από μεγάλη θλίψη, μετά από απώλεια. Το 2007 λοιπόν, ενώ πάντα έγραφα ισχυρό ακαδημαϊκό λόγο, το όνειρό μου ήταν να αναπτύξω μια ζωή μες την έρευνα οπότε έγραψα πολλές επιστημονικές διατριβές για τις κοινωνικές αναπαραστάσεις αναπηρίας, για το πως δηλαδή ο μέσος πολίτης φωτογραφικά - εγκεφαλικά αποτυπώνει την εικόνα μιας ευπαθούς κοινωνικής ομάδας όπως είναι τα ΑΜΕΑ αλλά ποτέ στη ζωή μου δεν είχα σκεφτεί ούτε και επιδιώξει την ποίηση. Καταλάβαινα την ανάλυση των ποιητικών κειμένων στο σχολείο αλλά μέχρι εκεί. Εκείνη η νύχτα ήταν η τρίτη μετά από τον θάνατο του παππού μου. Οι γονείς μου μού και είχαν κλείσει τα φώτα και δεν μπορούσα να διαβάσω (καθώς ήμουν στο τρίτο έτος και θα διάβαζα κλινική ψυχολογία για να απαλύνω τον πόνο μου). Ξεκινώντας λοιπόν την προσευχή μου για τον παππού μού ήρθαν χωρίς να το προσχεδιάσω οι πρώτοι στίχοι. Το είδα σαν κάτι θεόπνευστο, σαν κάτι μεταφυσικό που το στέλνει ο παππούς για παρηγοριά και ένιωσα υποχρεωμένος απέναντι στην ψυχή του να το ξεκινήσω. Τα δύο πρώτα χρόνια είχα τον κομπλεξισμό που διακατέχει όλους αυτούς που γράφουν κείμενα του "συρταριού". Όταν άρχισα μετά από δύο χρόνια να τα δίνω σε φίλους, μου είπαν "Βαγγέλη εδώ κάτι συμβαίνει". Και πάλι όμως δεν με έκαναν να το πιστέψω γιατί το μυαλό μου ήταν στα ακαδημαϊκά πράγματα. Αυτό που με έκανε να γίνω ποιητής είναι ότι εκείνη την χρονική περίοδο επήλθε καθυστερημένα η σεξουαλική μου ωρίμανση και ερωτεύθηκα πολύ για πρώτη φορά εγκεφαλικά και σωματικά μια γυναίκα.

Μα ούτως ή άλλως φαίνεται στο ύφος της ποιητικής σου συλλογής ή μάλλον του βιβλίου σου, μου επιτρέπεις να το ονομάζω βιβλίο έτσι;

Όπως νιώθεις θα το λες και με την ευκαιρία ήθελα να κάνω μια παρένθεση εδώ, μας έκαναν να πιστεύουμε πως η ποίηση είναι για τους ελαφροΐσκιωτους, για τους φανφάρες...

Ναι, έχεις δίκιο σε αυτό που λες αλλά κοίταξε να δεις ο κόσμος έχει συνδεδεμένο στο μυαλό του το βιβλίο με την λογοτεχνία.

Ακριβώς, οπότε για να μπορούμε να κάνουμε δικό μας ένα ποιητικό έργο πρέπει να ξεπεράσουμε αυτά που θεωρεί ο κόσμος και να μπορούμε να το κάνουμε δικό μας, είτε βιβλίο το λες είτε ερωτική εξομολόγηση το πεις, για'μένα αν βρεις και έναν ήχο να το κουμπώσεις με τα δικά σου βιώματα είναι επιτυχία. Γιατί θέλουμε να ξεφύγουμε επιτέλους από την ποίηση που είναι συνδεδεμένη με τον καλλιτέχνη που την γράφει. Αν με ρωτήσουν για την ποίησή μου και για εμένα προσωπικά, δεν θα μιλήσω καν. Ή θα πω πως σε ένα τόσο μικρό περιβάλλον όπως αυτό της Αριδαίας, κατάφερα με τέσσερις ποιητικές συναντήσεις που διεξάγονταν σε μικρά καφέ, να ενώσω αυτό το παρεΐστικο κλίμα και να φέρω τον μέσο πολίτη πιο κοντά στη ζωή του και να την συνδέσω με την δική μου. Γιατί ήθελα μέσα από την ζωή του να κάνει δική του την ποιητική μου συλλογή.

Οπότε εδώ αξίζει να σημειώσουμε το γεγονός ότι, παρά του ότι ζούμε σε μια κλειστή κοινωνία μιας και δεν υπάρχουν οι δυνατότητες για έναν ποιητή ή για έναν τραγουδιστή ή για κάποιο ανερχόμενο ταλέντο εν πάσει περιπτώσει, εσύ είσαι από τους ανθρώπους που με τον τρόπο σου συνέδεσες όλη αυτή την παρέα και κατάφερες να κάνεις το πρώτο σου βήμα το οποίο ήταν αυτό το βιβλίο.

Η μεγαλύτερή μου περηφάνια Τάνια δεν είναι το βιβλίο μου, πίστεψέ με. Είναι ότι ανέδειξα δύο ταλαντούχες ποιήτριες, την Δέσποινα Τσουλφαΐδου και την αναφέρω πρώτη γιατί δεν έχει ανθίσει ακόμα το λουλούδι της σε εκδοτική μορφή για να βγάλει ένα βιβλίο. Αλλά όταν θα το βγάλει, εγώ θα δώσω ψυχή και σώμα για να το προωθήσω επιστημονικά, διαλεκτικά και ποιητικά. Και την Βάσω Ρουμελή που είναι πλέον από μόνη της στον ίδιο εκδοτικό οίκο με εμένα.

Για να επανέλθουμε ξανά σε αυτό που προανέφερα σχετικά με το ποιο ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσεις την ποίηση, έχω να σου πω πως διέκρινα έντονα το ερωτικό στοιχείο στο βιβλίο σου, ειδικότερα στα πρώτα ποιήματα. Ένα από αυτά, με εντυπωσίασε ιδιαίτερα καθώς παραλληλίζεις τον έρωτα με τον θάνατο.

Πρώτα από όλα όταν κάτι το θίγεις, είναι σαν να εξουδετερώνεις το φάντασμά του. Ποιος από όλους μας δεν φοβάται τον θάνατο; Στην δική μου ζωή όμως ο θάνατος ήταν συνυφασμένος με τον δικό σας χωρισμό. Όλοι όσοι έχετε κάνει δεσμούς και έχετε χωρίσει, θα έχετε βιώσει έναν μικρό θάνατο. Θα μου πεις πως είναι δυνατόν να το κατάλαβα εγώ αυτό που δεν έχω κάνει στη ζωή μου έναν δεσμό με κοπέλα η οποία δεν είναι επαγγελματίας του έρωτα. Και αυτό γιατί οι ίδιες οι κοπέλες έχουν ένα μούδιασμα για την σεξουαλική ζωή των ΑΜΕΑ. Κατάλαβα λοιπόν πως όλοι εσείς, βιώνετε τον θάνατο μέσα από τον χωρισμό. Εγώ έβλεπα τον θάνατο μέσα από την καταπίεση του αγγίγματος (βλ. Φρόιντ). Όταν παλεύεις για όλη σου την ζωή όχι για ένα πλήρες ερωτικό στοιχείο αλλά για το χάδι μιας γυναίκας και δεν τό'χεις ούτε και αυτό, τότε καλείσαι να ιχνηλατήσεις τον χαρακτήρα όλης της ιδιοσυγκρασίας μιας γυναίκας έτσι ώστε να μπεις μέσα στην ψυχή της για να επικοινωνήσεις μαζί της.

Τα περισσότερα ποιήματα που έχεις γράψει είναι για την κοπέλα που μου προανέφερες πως είχες ερωτευθεί;

Ναι

Θέλω να σχολιάσουμε κάτι: έχεις στο βιβλίο σου ένα κομμάτι για τους δασκάλους το οποίο λέει: <<Οι μαθητές μου, με συναρπάζει όταν με αμφισβητούν τούτο είναι υγεία! Διασκεδάζω όταν βαριούνται, ανακαλύπτω το χάσμα! Βελτιώνομαι, μου δίνει ζωή, όταν μου λένε κάτι που δεν το είχα σκεφτεί, γιατί μου ανοίγουν παράθυρο στον κόσμο τους. Λατρεύω για πάντα, όσα παιδιά για να πειθαρχήσουν ζητούν επιχειρήματα!". Πιστεύεις λοιπόν πως σήμερα υπάρχουν τέτοιου είδους δάσκαλοι που μαθαίνουν απ΄τα παιδιά;

Εξαρτάται ... Πως αντιλαμβάνεται ο κάθε επαγγελματίας εκπαιδευτικός την δουλειά του. Αν την αντιλαμβάνεται γνωσιοθηρικά, αν την αντιλαμβάνεται δημοσιουπαλληλικά ή αν την αντιλαμβάνεται ως επιστήμονας κοινωνιολογικής και ψυχοπαιδαγωγικής υγείας.

Μάλιστα. Μου άρεσαν 2 ποιήματά σου πάρα πολύ, το ένα ήταν "Ο αποχαιρετισμός" που θα το χαρακτήριζα αποκαρδιωτικό και μελαγχολικό το ύφος του και το άλλο που ξεχώρισα είναι το "Ντόμινο" το οποίο έλεγε: <<Αν το σώμα ήταν φτιαγμένο από μικρά κομμάτια ντόμινο, τότε θα γκρεμίζονταν μόλις το άγγιζες>>.

Η δύναμη της απεικόνισης του σαρκικού έρωτα η οποία όμως δεν μπορεί να εκδηλωθεί βιωματικά και ρεαλιστικά, γίνεται ένα φαντασιακό, ψυχοκοινωνικό μοτίβο το οποίο έχει ως αποτέλεσμα ανατροφοδοτικά να μπει μέσα στην γυναίκα και μέσα από την ψυχή της να τροφοδοτήσει τον τελικό της κινητήριο μοχλό, το σώμα της.

Πάμε στα δικά μας τώρα, είσαι ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;

Πάντα είμαι ερωτευμένος και δεν θα μπορέσω να ζήσω αν κάποια μέρα δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποια γυναίκα στην οποία σαν κύμα να χτυπάω στους βράχους μου. Όχι στους βράχους της, στους βράχους μου! Γιατί όλο αυτό θα είναι μια προοικονομία καταδικασμένη. Δύσκολα μια μέση Ελληνίδα να ανταποκριθεί...

Ο έρωτας σε εξυψώνει όπως είναι γνωστό όμως...

Ο ματαιοτικός έρωτας σε απογειώνει, σε νεκρώνει και σε ανασταίνει ταυτόχρονα. Κάποιος ρώτησε τον Ρίτσο, γιατί γράφει ποίηση. Και του απάντησαν ο Ρίτσος καθώς και ο Ρίλκε αποσπασματικά ότι αν δεν γράψουν ποίηση, θα πεθάνουν. Εγώ λοιπόν, αν δεν υπάρχουν οι γυναίκες για να γράφω γι'αυτές ποίηση, θα πέθαινα.

Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό που λες γιατί έχω γνωρίσει ανθρώπους που είναι ΑΜΕΑ και δεν είναι τόσο κοινωνικοποιημένοι και ρεαλιστικά ενταγμένοι ώστε να θεωρούν ότι ο έρωτας κατέχει παράγοντα ρόλο στην ζωή τους.

Δεν φταίνε αυτοί. Αν δεις την διεθνή βιβλιογραφία, θα δεις ότι όλες τις πληροφορίες για την σεξουαλική ζωή ρεαλιστικά ενός ΑΜΕΑ τις παίρνουμε από χώρες όπως η Σκανδιναβία. Στην Ελλάδα από όσο μπορώ να παρακολουθώ την βιβλιογραφία, δύο μελέτες έχουν γίνει στο ΕΑΠ για την σεξουαλικότητα των ΑΜΕΑ και απ'ότι πληροφορήθηκα, πριν μια πενταετία τις είχαν απορρίψει λόγω πουριτανισμού, άγχους και αμηχανίας του κοινού που δεν θα ήταν έτοιμο να τις δεχτεί και να τις απορροφήσει. Οπότε σε ρωτάω εσένα που είσαι ένα επαγγελματικά ενταγμένο και κοινωνικοποιημένο κορίτσι εάν δεν παραγάγουμε μελέτες πρώτοι στον ακαδημαϊσμό πως θα μπορούμε τα τεκμήρια αυτά να τα απορροφήσουμε και σε έναν μέσο πολίτη ο οποίος δεν είναι πανεπιστημιακά μορφωμένος; Η γνώση παράγεται στα πανεπιστήμια και απορροφάται στον μέσο αστό. Αν ο μέσος αστός δεν πάρει επεξεργασμένη την γνώση από τα πανεπιστήμια, τότε εμείς πως θα παράξουμε μια ρεαλιστική καθημερινότητα; Εδώ παλεύω για πιο απλά καθημερινά πράγματα μιας που ψάχνω επί καθημερινής βάσεως την ράμπα μου κενή για να πάω στην δουλειά μου και συζητάμε εμείς για την σεξουαλικότητα. Κάποιοι θα με πουν ψώνιο καθώς είναι μαγκιά δική μου που προσωπικά ξέφυγα από το μοτίβο του "είμαστε εδώ, κοιτάξτε μας, κοινωνικοποιήστε μας" και πλέον είμαι στο σύνθημα "κάντε την ζωή μας ευκολότερη, πιο ανθρώπινη και πιο ρεαλιστική". Οι ανάγκες μας είναι όποιες είναι και οι δικές σου ανάγκες. Όσο ανάγκη έχεις εσύ ένα χάδι, άλλο τόσο τό'χω και εγώ. Εγώ γιατί να μην το έχω; Επειδή τυγχάνει να έχω ένα κινητικό πρόβλημα;

Πες μου για την ζωή σου σήμερα...

Πως θα ήθελα να είμαι ή πως είμαι;

Και τα δύο.

Το πως θα ήθελα να είμαι το βλέπεις μέσα από την ποίηση. Δυστυχώς δεν είναι καθόλου ίδια ή τουλάχιστον να πλησιάζει με το πως θα ήθελα να είναι. Θα ήθελα να μπορώ να έχω την ευχέρεια να σπουδάζω μέχρι τα 80 μου και όμως το μεταπτυχιακό μου το κάνω εξ'αποστάσεως και το διδακτορικό μου θα το κάνω επίσης εξ'αποστάσεως ακριβώς επειδή η μητέρα μου δεν μπορεί άλλο να συνδράμει και να'χω δια ζώσης διδασκαλία στη σχολή. Τέσσερα χρόνια με πήγαινε και με έφερνε στην Φλώρινα, τώρα πια δεν μπορεί και την δικαιολογώ που δεν μπορεί. Αλλά το ζήτημα είναι ότι δεν έχουμε επιμορφωμένο προσωπικό φροντιστών ΑΜΕΑ στην Ελλάδα. Και εδώ μου δίνεις Τάνια μια μεγάλη λαβή για να το θίξεις σε άλλο σου άρθρο ότι πριν κάποια χρόνια όταν ήμουν στο ειδικό σχολείο είχαμε εδώ στην περιοχή μας στο ΙΕΚ Αριδαίας πανελλαδικά την ειδικότητα των φροντιστών ΑΜΕΑ στην οποία έκανε φίλη μου τότε πρακτική. Και είχα αναλάβει εγώ συντονιστής της πρακτικής των κοριτσιών. Το Υπουργείο κατήργησε την ειδικότητα, ξέρεις για ποιον λόγο; Γιατί δεν είχε ζήτηση και μεγάλο αγοραστικό δυναμικό λες και σε αυτές τις περιπτώσεις μετράει η ποσότητα και δεν μετράει η ποιότητα. Και επανέρχομαι στο ζήτημα του θανάτου μέσα από την ποίηση. Για εμένα ο θάνατος δεν είναι ο βιολογικός μου θάνατος. Για εμένα θάνατος είναι το τι θα γίνω εγώ όταν θα απεβιώσουν οι άνθρωποι ο οποίοι σήμερα με φροντίζουν. Αν εγώ δεν καταφέρω να κάνω οικογένεια, δεν καταφέρω να παντρευτώ, όταν πεθάνουν οι γονείς μου δεν θα ήθελα με τόση βιωματική μαγκιά ρεαλισμού και τόσα επιτεύγματα να καταντήσω να με φροντίζουν ανειδίκευτες κυρίες από το πρώην ανατολικό μπλοκ με αδιευκρίνιστες προθέσεις. Οπότε καταλαβαίνεις ότι είναι πολλά τα ζητήματα του πως ζω τώρα, πως θα ήθελα να ζω και πως αξίζω να ζω.

Εγώ αυτή τη στιγμή (και θα σου το έλεγα και off the record αλλά θα το σημείωνα και ως υποσημείωση στο τέλος του άρθρου) βλέπω έναν άνθρωπο ο οποίος έχει μεγάλο τσαγανό, έναν άνθρωπο ο οποίος δεν σταματά να παλεύει καθημερινά, δεν κρύβεται πίσω από την αναπηρία του ούτε και την φέρει ως πρόβλημα για να καταφέρει τους σκοπούς του. Θα ήθελα όμως να σε ρωτήσω, σε ποιον χρωστάς αυτό που είσαι σήμερα;

Στην μητέρα μου το χρωστάω ολοκληρωτικά αλλά είναι και λίγο δίκοπο μαχαίρι γιατί στα 31 θα έπρεπε να μπορώ να απαγκιστρωθώ και απ'αυτήν. Αλλά δυστυχώς όπως σου είπα λόγω του ότι δεν έχουμε ειδικευμένο προσωπικό φροντιστών...

Δεν χρειάζεται να απαγκιστρωθείς να σου πω την αλήθεια...

Χρειάζεται! Πνευματικά έχω απαγκιστρωθεί από την μαμά μου από τα 8. Σωματικά όμως αν ένας άντρας δεν απαγκιστρωθεί από την μαμά του δεν θα μπορεί να είναι ποτέ καλός εραστής.

Βαγγέλη μου, την μανούλα σήμερα όλοι την θέλουμε καταβάθος δίπλα μας! Χαχα...

Τάνια θα σε μαλώσω!

Θέλω να μου πεις τώρα κάτι τελευταίο...

Κιόλας; Τελειώσαμε; Δεν πόνεσα καθόλου!

Θέλω να μου πεις κάτι που θέλεις να περάσεις στον κόσμο. Κάτι για το βιβλίο σου ή κάτι για εσένα προσωπικά ή κάτι για την οικογένειά σου ή για τους φίλους σου οτιδήποτε... Τον επίλογο θα τον κάνεις εσύ και όχι εγώ.

Δεν θα σου κάνω το χατήρι, δεν θα μιλήσω για όλα αυτά που προσδοκούσες να μιλήσω, θα μιλήσω για το ερωτικό υποκείμενο σαν να την έχω απέναντί μου και να της μιλάω μέσα από την συνέντευξή σου: έχω δαπανήσει πολλές ώρες ψυχοθεραπείας για να μπορέσω να έρθω στην θέση της και να καταλάβω την άρνησή της. Να καταλάβω γιατί εκείνη την ημέρα σταμάτησε να μου μιλάει και από τότε έχει να μου μιλήσει γύρω στα 7 ολόκληρα χρόνια. Αλλά και στις υπόλοιπες γυναίκες οι οποίες κατά καιρούς μπορεί να μου άρεζαν, θέλω να τους πω το εξής: παρότι την γυναίκα δεν την βλέπω ουδόλως σαν αντικείμενο ηδονής, θα προκαλέσω και θα προσκαλέσω την μέση αναγνώστρια για να της βάλω έναν συλλογισμό. Ένα πολύ ρεαλιστικό συλλογισμό για το οποίο θα τρομάξει και θα έχει αμηχανία επειδή θα το γουστάρει καταβάθος αλλά δεν τολμάει να το ζήσει. Θα της πω: όταν εγώ δεν σε βλέπω εσένα σαν σκεύος ηδονής, εσύ πως ανέχεσαι να σε βλέπουν οι υπόλοιποι άντρες έτσι (στην πλειονότητα τουλάχιστον-- γιατί υπάρχουν και διαφορετικές εξαιρέσεις ανδρών) και αφού υποτίθεται είσαι ρομαντική γιατί δεν δοκιμάζεις κάτι με έναν άνθρωπο που βλέπει αλλιώς τις γυναίκες; Δεν είπα σε καμία γυναίκα να με παντρευτεί, είπα όμως να τολμήσει να δοκιμάσει. {...} Αυτά πρέπει να τα δοκιμάσουμενα τα ξεπεράσουμε. Αυτή την ατολμία στην Ελλάδα δεν μπορώ να την καταλάβω. Δηλαδή πρέπει να φύγω στην Σκανδιναβία για να ζήσω τον έρωτα; Αυτό το πράγμα θα με τρώει ώσπου να πεθάνω.

Έρωτας λοιπόν η αρχή, έρωτας και ο επίλογος. Βαγγέλη σε ευχαριστώ πολύ για την επιλογή σου ως προς το πρόσωπό μου ώστε να γράψω κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα, για εμένα είναι τιμή...

Ξέρεις γιατί σε επέλεξα; Δεν σε επέλεξα για τους λόγους που νομίζεις. Αλλά επειδή ήμουν σίγουρος ότι δεν θα τρόμαζες. Και όντως δεν τρόμαξες... Παρατηρώ την γλώσσα του σώματός σου και δεν είχες ούτε ένα μειδίαμα απορίας, άγχους, αμηχανίας κτλ. αλλά ούτε και θαυμασμού και αυτό εκτίμησα περισσότερο. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι μας κάνουν ήρωες και αυτό το κάνουνε δυστυχώς για να αποκοιμίσουν την συνείδησή τους γιατί ένας ήρωας δεν έχει ανάγκη ούτε από έρωτα ούτε από οτιδήποτε άλλο. Είναι ένα υπέρμετρο, βιταμινούχο, υπερανθρώπινο που ξεφεύγει από τον μέσο άνθρωπο. Όχι! Οι άνθρωποι με αναπηρία είναι καθημερινοί άνθρωποι που έχουν καθημερινές ανάγκες. Όπως έχουν και καθημερινές υποχρεώσεις όμως. Τις υποχρεώσεις αφού τις τηρώ γιατί δεν μου δίνει κάποιος το δικαίωμα να ζήσω έστω ένα μικρό ληθαράκι από τις καθημερινές απολαύσεις;

(Αυτός ήταν ο Βαγγέλης και έτσι απλά σταμάτησα την μαγνητοφώνηση της συνέντευξης. Θυμάμαι μία συνέντευξη του Γιάννη Ζουγανέλη ο οποίος είχε πει πως τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες όταν καταλάβουμε πως τους λυπόμαστε, θα πρέπει αυτομάτως να λυπηθούμε τον εαυτό μας. Τα λόγια του μεν και του δε συνδέονται ακόμα και αν ο ένας από τους δύο δεν έχει κινητικά προβλήματα. Στην συνέχεια της συνέντευξης ο Βαγγέλης με προσκάλεσε στην παρουσίαση του βιβλίου του και εγώ με την σειρά μου προσκαλώ εσάς να γνωρίσετε μια προσωπικότητα που ζει ανάμεσά μας...)


(η συνέντευξη του Βαγγέλη δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2016 από το AridaiaNews.gr)